تبلیغات
کشتی گیر

آدرس آی پی:
سیستم عامل:
نسخه: بیت
اندازه تصویر:

کشتی گیر



صفحه خانگی اضافه به علاقمندی ها نسخه ی موبایل
تبلیغات
تبلیغات

موضوعات

تبلیغات

پشتیبانی آنلاین



معرفی سایت به دوستان

 
نام شما :
ایمیل شما :
نام دوست شما:
ایمیل دوست شما:


Powered by FARSP30

نویسندگان

آمار

کل مطالب ارسالی:
کل نویسندگان:
بازدید امروز:
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل:
بازدید کل :
آخرین بازید :
آخرین بروزرسانی:

خوش آمدید
تبلیغات
| نویسنده: سید مهدی غمیلویی
دل« شیر» خون شده بود!
این تصاویری است در روزهای بعد از مرگ جهان پهلوان با صفحات اضافی و چاپ دوم و سوم. پرداخت اخبار در روزهای بعد از مرگ تختی در روزنامه های مختلف كاملا متفاوت است . بخصوص آنجا كه پای احساس و عشق به تختی به میان میآید.

علاقه به زندگی خصوصی تختی

علاقه مردم به مطلع شدن از زندگی خصوصی و عادت های شخصی تختی به حدی بود كه باعث شد غالب روزنامه های سال 46 توجه خود رابه این موضوع معطوف كنند . تا آنجا كه كیهان ورزشی با چاپ عكسی از تختی هنگام خواب نوشت: حتما بالش باید به جای زیرسرش روی سرش (تختی) باشد تا بخواب برود. می گفت: «عادتی است كه در تركش موفق نشدم.»

شكایت
كیهان آن روزها به نقل از برادر تختی تیتر زد: درصورت لزوم علیه عده ای به دادگستری شكایت خواهم كرد. همین موضوع باعث شد تا شایعات زیادی پیرامون مرگ تختی در جامعه پیچیده شود.

روزنامه های فرسوده
به گفته مسوول نشریه كتابخانه ملی، بسیاری از روزنامه های زمان مرگ جهان پهلوان تختی به علت استفاده زیاد از سوی مردم و محققان فرسوده شده است . از قرار معلوم پیش بینی نكرده بودند.

دل «شیر» خون شده بود این جمله با حروف درشت وسیاهش مثل تیری زهردار در چشمهایم می نشیند و آن را به حجم انبوهی از كاغذهای صحافی شده می دوزد كه دیگر شباهتی به روزنامه ندارند، انگار كه روی آنها گرد مرگ پاشیده اند. درست مثل همان روزهای تختی. 36 سال پیش. 17 دی ماه. همان روز بود كه «كیهان ورزشی»، با عكس بزرگ و تمام صفحه و تیتر درشت برای اولین بار خبر مرگ غلامرضا تختی را به جهانیان اعلام كرد و نوشت : «اینجا، (جهان پهلوان)، برادر شما و عموی بچه هایتان آرمیده است. او برادر هر دختری بود. از هر (لیلی) خواهری می ساخت و از هر (مجنون) یك برادر.»

اما خبر مرگ تختی دیر به روزنامه های دیگر رسید و آنها با تاخیری چند روزه اخبار خاموشی جاودان جهان پهلوان را چاپ كردند. تاخیری كه بعدها معلوم شد چندان هم سهوی نبوده است.
روزنامه اطلاعات دوشنبه روز 18 دی ماه سال 1346 یك روز بعد از مرگ تختی- در شماره 12480،تیتر اول خود را به این موضوع اختصاص داد. «خودكشی یك قهرمان» عنوانی بود كه این روزنامه انتخاب كرد و در توضیح آن- به اشتباه یا به عمد- نوشت: «پیش از ظهر امروز تختی خودكشی كرد.»
اخبار مربوط به تلخ ترین واقعه ورزشی كشور در آن روز، بیشتر حجم صفحه اول اطلاعات را در برگرفت و این روزنامه در كنار عكس های بزرگی از تختی و مردمی كه پس از شنیدن خبر مرگ وی مقابل پزشكی قانونی تجمع كرده بودند، در جملاتی كوتاه خلاصه ای از علت مرگ تختی را منتشر كرد.

«تختی در نامه ای كه از خود باقی گذارده كسی را مسوول مرگ خود ندانسته است.» «خودكشی تختی با خوردن سم صورت گرفته است.»«تختی از سه روز قبل در هتل آتلانتیك اطاق گرفته و در آنجا خودكشی كرد، وی نام خود را در دفتر هتل ثبت نكرده بود.» «بعدازظهر امروز شخصی ناشناس باتلفن، مرگ تختی را به همسر او اطلاع داد و وی هراسان به شهر (تهران) آمد و ساعت یك بعدازظهر امروز تعداد كثیری از مردم پس ازاطلاع از مرگ تختی در مقابل پزشكی قانونی اجتماع كردند.»

اینها بخشی از اخبار اولیه درباره مرگ قهرمان كشتی جهان بود كه توجه اطلاعات را به خود جلب كرد.
«كیهان» در این میان هنگامی خبر مرگ تختی را منتشر كرد كه همه مردم از آن با خبر شده بودند.
این روزنامه تمام صفحه اول شماره 19 دی ماه خود را با تیترها و عكس هایی از تختی پر كرد و ترجیح داد بیشتر به زندگی خانوادگی او بپردازد.

«یادداشت های تختی از تصمیم تا... مرگ» تیتر نخست كیهان در این روز بود و «اختلافات خانوادگی تختی چه بود؟»، «همسر تختی: خانواده های ما به دو طبقه كاملا متمایز تعلق داشتند و این اختلافات طبقاتی با اختلاف فكری همراه بود»، «مادرزن تختی: در دعوا و مشاجرات آنها پای خودم را عقب كشیدم»، «خواهر تختی: آنها سلیقه شان با هم جور نبود. به دو دنیای جداگانه تعلق داشتند» سایر عناوینی بود كه برای درج در صفحه اول انتخاب شد.

كیهان همچنین تصویر آخرین دست نوشته تختی را چاپ كرد و زیر آن نوشت: «نامه تختی علت خودكشی او را روشن می كند.»

متن نامه تختی در تصویر چاپ شده ناواقع است و نمی توان نوشته های آن را به طور كامل خواند اما در بخشی از آن آمده است:« ... خودم باور نمی كنم كه ... زیر خاك هستم. چند قدمی مرگ... خیلی وحشتناك است. چاره چیست.»

«كیهان» در بخش دیگری از مطالب خود درباره تختی چنین نوشت:« ...سفر بی بازگشت تختی آغاز شد. بدرقه كنندگانش بسیار بودند اما این بار بی امید و ماتم زده! دیگر انتظار برگشتن او را ندارند. سفری است كه با سفرهای گذشته اش فرق می كند. این مردم هرگز نمی توانند با دسته های گل به استقبال قهرمان ملی خود بروند اما بی شك هرگز یاد تختی را از دل بیرون نخواهند كرد.»



سكوت

علاوه بر دیرهنگام بودن واكنش مطبوعات نسبت به مرگ تختی، پیگیری اخبار مربوط به آن نیز چندان دوام نیافت و كیهان روز بعد از آن كه صفحه اول خود را به مرگ قهرمان كشتی جهان اختصاص داد، ترجیح داد سكوت اختیار كند و در تیتر نخست خود از تغییر روش جنگی ویت كنگ بنویسد. اما با این وجود صفحه 10 این روزنامه با دو مطلب «تختی درباره تختی سخن می گوید» و «مرگ قبل از مرگ» از جهان پهلوان تجلیل كرد.

«تختی قبلا یك بار مرده بود و آن زمانی بود كه با عشق خود، كشتی، وداع كرده بود. خود می دانست كه قهرمانان دو بار به مرگ محكوم می شوند. او آن مرگ را استقبال كرده بود، چنان كه این یكی را هم زودتر از حد انتظار در بر گرفت...» این بخش از مطلب كیهان ورزشی در شماره 20 دی ماه 1346 در رابطه با تختی است. واكنش «اطلاعات» نسبت به مرگ تختی نیز مشابه سایر نشریات بود و این روزنامه پس از 2روز، نام قهرمان كشتی جهان را از صفحه اول خود پاك كرد. «یك سند تازه درباره خودكشی تختی»، «در یادداشت های تختی گفته شده بود: مادر و پدرم به من گفتند ما هیچ كدام از روز اول تو را دوست نداشتیم.» و «تختی: مادرزنم افكار مرا خراب و تحقیرم كرده. من این دردها را باید با خودم به گور ببرم.» آخرین عناوینی بود كه در رابطه با مرگ تختی تا پیش از تشییع جنازه وی در صفحه اول اطلاعات چاپ شد.

خبری از وصیتنامه
اطلاعات همچنین در صفحه 4 شماره 19 دی ماه خود متن وصیتنامه تختی را چاپ كرد: «بسم الله الرحمن الرحیم. سپاس خدای را كه برانگیخت بندگانش بر وصیت و درود بر پیغمبر و آل او(ص). خدای در قرآن كریم فرموده هر شخصی كه شربت ناگوار مرگ را می چشد باید برای سفر دور و دراز تهیه توشه كند.
لذا توفیق ربانی شامل حال غلامرضا تختی فرزند رجب شماره شناسنامه 500 از بخش 5 تهران شده در حال صحت بدن و كمال عقل پس از احراز به وحدانیت خدا وصی شرعی و قائم مقام قانونی خود قرار داده برادر ابوینی آقای محمد مهدی تختی را كه ثلث مالش را به مصرف دفن كفن و چهلم او برساند و مابقی این ثلث را به دو خواهر و یك برادرش بدهد و دو سوم مالش را طبق قانون بین وراث اش تقسیم كند.»

تختی و هیتلر

در این میان روزنامه «كیهان ورزشی» اقدام به چاپ مجدد نوشته ای از تختی كرد كه وی پیش از مسابقات جهانی برای این روزنامه نوشته و چاپ شده بود.
در مقدمه نوشته تختی آمده است: «من بیشتر وقت ها با كتاب های پلیسی و یادداشت های فاتحان و مغلوبان جنگ های گذشته خود را سرگرم می كردم و خواندن آنها همیشه اثر خوبی در روحیه من باقی گذارده، به خصوص این كه هیتلررا با تمام حماقتش دوست داشتم. اینكه می گویم دوست داشتم نه این كه خیال كنید او را آدمی لایق می دانم، نه. من به او احترام می گذاردم به واسطه این كه بزرگترین درس زندگی را به من یاد داد كه چگونه باید با دشمنان ستیز كرد و در هر راه مشكلی، به هدف رسید.»

جوانمردی
جوانمردی جهان پهلوان تختی نكته ای بود كه تمامی روزنامه ها در سالمرگ وی بسیار به آن پرداختند.
كیهان ورزشی در شماره17 دی ماه خود در صفحه 6 با چاپ عكس بزرگی از تختی در میان زلزله زدگان بویین زهرا نوشت: «آسیب دیدگان زلزله بویین زهرا نیز از جوانمردی و فداكاری وی بی نصیب نشدند او به اتفاق دوستان خود صندوقی در بغل گرفت و از مردم توانا استمداد كرد. ثمره همت و كوشش او چندین خانه بود كه در جاده همدان بنا شد.»

«اطلاعات» نیز این چنین از تختی قدردانی كرد: «او خورشیدی بود كه غروب كرد و مردی بود كه به صورت افسانه تا ابد باقی خواهد ماند.» و این حقیقتی انكارناپذیر است.
علی رحیمی نژاد روزنامه همشهری
17/10/1382



| نویسنده: سید مهدی غمیلویی

 

غلامرضا تختی در روز پنجم شهریور ماه 1309 در خانواده ای متوسط و مذهبی در محله خانی آباد تهران به دنیا آمد."رجب خان"- پدرتختی- غیر از وی دو پسر و دو دختر دیگر نیز داشت که همه آنها از غلامرضا بزرگتر بودند."حاج قلی"، پدر بزرگ غلامرضا، فروشنده خواروبار و بنشن بود. از قول رجب خان، تعریف می کنند که حاج قلی در دکانش بر روی تخت بلندی می نشست و به همین سبب در میان اهالی خانی آباد به حاج قلی تختی شهرت یافته بود. همین نام بعدها به خانواده های رجب خان منتقل شد و به " نام خانوادگی" تبدیل شد.

رجب خان با پولی که از ماترک پدرش به دست آورده بود، در محل سابق انبار راه آهن زمینی خریده و یک یخچال طبیعی احداث کرده بود و از همین راه مخارج زندگی خانوادگی پرجمعیت خود را تامین می کرد.

نخستین واقعه ای که در کودکی غلامرضا روی داد و ضربه ای بزرگ و فراموش نشدنی در روح او وارد کرد، آن بود که مرحوم پدرش برای تامین معاش خانواده ناچار شد خانه مسکونی خود را گرو بگذارد.

تختی سال ها بعد در آخرین مصاحبه خود با یادآوری این ماجرای تلخ می گوید:" یک روز طلبکاران به خانه ما آمدند و اثاثیه خانه و ساکنینش را به کوچه ریختند، ما مجبور شدیم که دو شب را توی کوچه بخوابیم. شب سوم اثاثیه را بردیم به خانه همسایه ها و دو اتاق اجاره کردیم. چندی بعد روزگار عرصه را بیشتر بر پدرم تنگ کرد تا این که مجبور شد یخچال طبیعی اش را نیز بفروشد. این حوادث تاثیر فراوانی در روحیه پدرم گذاشت و باعث اختلال روحی او در سال های آخر عمر شد."

در چنان شرایطی، غلامرضا تنها 9 سال به تحصیل پرداخت. وی خود می گوید:" مدت 9 سال در دبستان و دبیرستان منوچهری که در همان خانی آباد قرار داشت، درس خواندم، ولی تنها خاطره ای که از دوران تحصیل به یاد دارم، این است که هیچ وقت شاگرد اول نشدم، اما زندگی در میان مردم و برای مردم درس هایی به من آموخت که فکر می کنم هرگز نمی توانستم در معتبرترین دانشگاه ها کسب کنم.

زندگی همچنین به من آموخت که مردم را دوست بدارم و تا آن جا که در حد توانایی من است، به آنان کمک کنم، حال این کمک از چه طریقی و از چه راهی باشد، مهم نیست. هر کس به قدر تواناییش..."

غلامرضا، ورزش را از نوجوانی آغاز کرد. ورزش ابتدا برای او نوعی تفنن و سرگرمی بود. در همان اوان، خیال قهرمان شدن، مدتی او را به وسوسه انداخت اما از همان نوجوانی که تازه به فکر باشگاه رفتن افتاده بود، اعتقاد داشت که ورزش برای تندرستی و سلامت جان و تن هر دو لازم است.

شادروان تختی در مصاحبه ای با اشاره به فقر و مشقت زمان نوجوانی اش می گوید" با آن که علاقه فراوانی به ورزش داشتم، مجبور بودم که در جستجوی کاری برآیم. زندگی ، نان و آب ، لازم داشت. برای مدتی به خوزستان رفتم و در ازای روزی هفت یا هشت تومان، کار کردم. دنیا در حال جنگ( جنگ جهانی دوم) بود، زندگی به سختی می گذشت."

آشنای حقیقی تختی با ورزش و کشتی در باشگاه " پولاد" آغاز شد. وی که پیش از این گودها و زورخانه های فراوانی دیده بود و شیفته تواضع و افتادگی پهلوانانی کشتی و ورزشی باستانی شده بود، برای نخستین بار درسال 1329 به باشگاه پولاد( واقع در خیابان شاهپور سابق) رفت و به دلیل علاقه و استعداد وافری که نسبت به کشتی نشان داد مورد توجه مرحوم " حسین رضی زاده" مدیر آن باشگاه قرار گرفت.

تختی، خود می گوید:" رضی خان آدم خوبی بود، اگر کسی را نشان می کرد و می دید که استعداد کشتی دارد، دست از سرش بر نمی داشت. در گرمای تابستان لخت می شدیم و هر روز از ساعت دو بعدازظهر تا چندین ساعت کشتی می گرفتیم، از دوش آب گرم و حمام خبری نبود . کشتی گیران برای وزن کم کردن، به خزینه می رفتند تشک های کشتی را با پنبه پر می کردند، اما خاک و خاشاک آن، بیش از پنبه بود."

تختی که پس از بازگشت از خوزستان( مسجد سلیمان) روانه خدمت سربازی شده بود، در سربازخانه با استفاده از فرصت ها و توجهات فراهم شده، به ویژه تشویق و حمایت دبیر وقت فدراسیون کشتی که در دژبان ارتش فعالیت داشت، تمرینات کشتی خود را بار دیگر آغاز کرد. تختی خود در این باره می گوید:" وقتی در سال 1328 در مسابقه بزرگ ورزشی( کاپ فرانسه) شرکت کردم، در همان اولین ضربه فنی شدم. اما تمرین های جدی و سختی که در پیش گرفتم، مرا یاری کرد تا حقیقت مبارزه را درک کنم، اگر چه شور پیروزی در سر داشتم، اما کار و کوشش را سرآغاز پیروزی می دانستم."

به این ترتیب تختی با تمرین و پشتکار مثال زدنی رفته رفته خود را از میان بازنده ها بیرون کشید و سرانجام در سال 1330 در وزن ششم(79 کیلوگرم) به عضویت تیم ملی درآمد.

وی در نخستین دوره مسابقه های کشتی آزاد قهرمانان جهان( هلسینکی، 1951) با وجود آن که هنوز 21 سال داشت، نایب قهرمان جهان شد.

درخشش خیره کننده تختی در رقابت های کشتی هلسینکی که در نخستین حضوراو در مسابقه های قهرمانی جهان در فاصله کمتر از دو سال از ورودش به میادین ورزشی داخلی اتفاق افتاد، بیش از هر چیز نمایانگر ایمان و تلاش و اراده کم نظیر تختی و همچنین استعداد و مهارت فوق العاده او در زمینه کشتی بود.

گفتنی است در اولین دوره مسابقات قهرمانی کشتی آزاد جهان که از لحاظ تاریخی میدان معتبر و تعیین کننده ای برای کشتی ایران و جهان بود، تیم ملی کشتی آزاد ایران با ترکیب کامل و در هر هشت وزن آن زمان حضور پیدا کرد و با کسب دو نشان نقره( محمود ملاقاسمی و غلامرضا تختی) و دو نشان برنز، (عبدالله مجتبوی و مهدی یعقوبی) در نتیجه درخشان و غیرقابل تصور پس از تیم های ملی ترکیه و سوئد عنوان سوم جهان را به دست آورد.

مسابقات سال 1951 هلسینکی(فنلاند) برای تختی آغار راهی بود که طی 15 سال آینده با کسب ده ها پیروزی و فتح سکوهای متعدد قهرمانی در بزرگترین میادین بین المللی کشتی ادامه یافت.

شادروان غلامرضا تختی در سال 1331 (1952) در نخستین حضور خود در رقابت های المپیک با کسب شش پیروزی و قبول یک شکست در برابر " دیوید جیما کوریدزه" از شوروی صاحب نشان نقره شد. وی در این مسابقه ها توانست حیدر ظفر ترک را که سال پیش با غلبه بر تختی قهرمان جهان شده بود را شکست دهد.

تختی در دومین دوره مسابقات جهانی که در خرداد ماه 1333(1954) در توکیو برگزار شد، در وزن هفتم (87 کیلوگرم) به رقابت پرداخت که با وجود پیروزی های درخشان و شایستگی فراوانی که از خود بروز داد با قبول یک شکست غیرمنتظره در برابر " وایکینگ پالم" سوئدی از راهیابی به فینال بازماند و در نهایت عنوان چهارمی این وزن را به دست آورد.

تختی شش ماه بعد در یک دیدار دوستانه در سوئد،" پالم" را با ضربه فنی شکست داد و باخت غافلگیرانه توکیو را به خوبی جبران کرد.

شادروان تختی همچنین در سال 1955 در جشنواره بین المللی ورشو موفق به کسب نشان نقره شد. اما سومین دوره مسابقه قهرمانی جهان( استانبول،1957) تجربه تلخی برای مرحوم تختی بود. وی که در این دوره از رقابت ها، برای اولین و آخرین بار در وزن فوق سنگین آن زمان(87+ کیلوگرم) کشتی می گرفت، به دلیل وزن بسیار کمتر نسبت به رقیبان با دو باخت حذف شد.

پهلوان ایران با وجود حذف شدن در استانبول آبرومندانه کشتی گرفت و نتایجی که به دست آورد با توجه به آن که با وزن 92 کیلوگرم به مصاف کشتی گیران فوق سنگین رفته بود، در مجموع غیرقابل قبول نبود.

به عنوان نمونه "دیتریش" آلمان و " ایوان ویخریستیوک" روس، حریفان اصلی تختی در این رقابت ها 110 کیلوگرم وزن داشتند و علاوه بر آن در وزن خود نیز از تجربه خوبی برخوردار بودند.

در بازی های المپیک ملبورن( استرالیا) که در آذرماه 1335 (1956) برگزار شد تختی یک بار دیگر در وزن هفتم (87 کیلوگرم) به مصاف رقبایی از شوروی، آمریکا، ژاپن آفریقای جنوبی، کانادا و استرالیا رفت و با شکست تمامی حریفان اولین نشان طلای خود را به گردن آویخت.

این برای نخستین بار بود که دو قهرمان از آمریکا و شوروی در یک سکوی معتبر جهانی پایین تر از حریف ایرانی قرار می گرفتند.

جهان پهلوان تختی در اسفندماه همان سال با غلبه به مرحوم حسین نوری به مقام پهلوانی ایران دست یافت و صاحب بازوبند شد و در سال های 1336 و 1337 نیز این عنوان را تکرار کرد.

جهان پهلوان تختی در سال 1958 در بازی های آسیایی توکیو و مسابقات قهرمانی جهان در صوفیه به ترتیب نشان های طلا و نقره این رقابت ها را به گردن آویخت و در مهرماه سال 1338(1959) در چهارمین دوره مسابقات کشتی آزاد قهرمانی جهان که در تهران برگزار شد سومین عنوان قهرمانی جهان خود را کسب کرد.

"بوریس کولایف" از شوروی تنها کشتی گیری بود که با امتیاز به تختی باخت و در 5 کشتی دیگر رقبای مجارستانی، لهستانی، فرانسوی، بلغار و ترک تختی با ضربه فنی مغلوب پهلوان ایران شدند.

تیم ملی کشتی آزاد ایران که در رقابت های تهران با اکتفا به دو مدال طلای غلامرضا تختی و امامعلی حبیبی با وجود برخوردی از امتیاز میزبانی در حفظ عنوان سومی سال های قبل نیز ناموفق بود در هفدمین دوره بازی های المپیک( ایتالیا،1960) تا مکان پنجم رده بندی سقوط کرد. تختی کاپیتان تیم ملی و پرتجربه ترین کشتی گیر ایران که در این رقابت ها در وزن هفتم به میدان رفته بود، پس از پیروزی در پنج دیدار با در مسابقه نهایی با قبول شکست در برابر "عصمت آتلی" از ترکیه به گردن آویز نقره دست یافت.

مسابقه های قهرمانی جهان در یوکوهامای ژاپن میدانی فراموش نشدنی برای کشتی ایران بود. تیم ملی کشتی آزاد کشورمان پس از حضور در 8 دوره مسابقات المپیک و جام جهانی در رقابت های جهانی 1959 ژاپن، پرافتخارترین حضور خود در تاریخ کشتی را رقم زد و با دریافت پنج نشان طلا، یک نشان نقره، یک نشان برنز و یک عنوان پنجمی به مقام قهرمانی کشتی آزاد جهان دست یافت.

جهان پهلوان تختی که در این مسابقات در وزن 87 کیلوگرم به مصاف حریفان رفته بود با حضوری مقتدرانه آخرین مدال طلای خود را به گردن آویخت.

کشتی گیران آزاد ایران در ششمین دوره رقابت های قهرمانی جهان در تولید وی آمریکا (1962) نیز حضوری شایسته داشتند.

تیم ملی ایران اگر چه نتوانست مقام قهرمانی خود را در این مسابقات حفظ کند ولی کسب مقام سوم جهان نیز با توجه به کارشکنی ها و ناداوری هایی که در حق تختی و سایر کشتی گیران ایران روا شد نتیجه قابل قبولی تلقی می شود. جهان پهلوان تختی در این مسابقات با حضور مقتدرانه در برابر " وان براند" آمریکایی، " مریود" روسی و " عصمت آتلی" که از قهرمانان صاحب نام وزن هفتم بودند از حیثیت کشتی ایران به خوبی دفاع کرد و در نهایت پس از تساوی با " مروید" جوان تنها به دلیل 200 گرم اضافه وزن نسبت به حریف از دریافت نشان طلا محروم شد و به گردن آویز نقره رضایت داد.

قهرمان ارزشمند ایران در شرایطی در این دیدارها شرکت کرد که از بیماری خطرناکی رنج می برد با این حال عشق به ملت ایران او را به مصاف با بزرگترین قهرمانان جهان کشاند. شدت بیماری تختی به حدی بود که پس از دیدار فینال سریعا به نیویورک منتقل و روز بعد در بیمارستان بزرگ نیویورک تحت عمل جراحی قرار گرفت.

در فاصله سال های 1962 تا 1966، جهان پهلوان تختی با وجود سن بالا همچنان عضو تیم ملی ایران بود. اما تنها در بازی های المپیک 1964 توکیو شرکت کرد که در این دیدار با بداقبالی از کسب چهارمین نشان المپیک خود بازماند و به عنوان چهارمی جهان اکتفا کرد. البته جانشینان تختی در مسابقات جهانی صوفیه(1963) و منچستر(1965) از دریافت حتی یک امتیاز در وزن هفتم ناموفق بودند، این امر در کنار عشق وافری که ملت ایران به جهان پهلوان داشتند، موجی از درخواست های مردمی و مطبوعاتی برای حضور مجدد تختی در رقابت های جهانی را برانگیخته بود. پهلوان 36 ساله ایران با وجود عدم آمادگی کافی و گذشتن از مرز بازنشستگی شرکت در مسابقه های جهانی 1966 (تیرماه 1345) تولیدو را پذیرفت.
تختی در مسابقات انتخابی مسابقات جهانی 1966 از نظر نتایج فنی و پیروزی با ضربه فنی، بهترین چهره شناخته شده و به عنوان بهترین کشتی گیر وزن هفتم ایران راهی آمریکا شده بود با این حال کارشکنی و برخوردهای سویی که از سوی برخی افراد و مقامات نسبت به او روا می شد روحیه او را تضعیف کرده بود.

جهان پهلوان تختی به هنگام عزیمت به آخرین سفر خود، در میان خیل عظیم مردمی که برای بدرقه او و همراهانش آمده بودند در گفت و گو با خبرنگار" کیهان ورزشی" گفت: هیچ چیز نمی تواند مرا خوشحال کند، پول، مدال طلا، عشق و حتی عشق.

نسبت به این مردمی که به فرودگاه آمده اند، احساس شرمندگی می کنم. راستی چقدر محبت بدهکارم؟ من چرا باید کشتی بگیرم؟ چرا باید همراه تیم مسافرت کنم، تا سبب این همه مراجعت باشم؟ اگر پاسخ به این پرسش را می دانستم من هم می توانستم ادعا کنم چون دیگران هستم... وقتی کسی نداند چه عاملی سبب خوشحالی اش خواهد شد، یقینا نخواهد توانست بگوید چرا کشتی می گیرد و چرا همراه تیم مسافرت می کند "

تختی که بی امید به مصاف تازه نفسی ها و جوانان جویای نام رفته بود، متاسفانه با بدترین قرعه ممکن نیز مواجه شد به طوری که پس از پیروزی پنج بر صفر در مقابل حریفی از مجارستان به مصاف " الکساندر مدوید" و " احمد آئیک"( نفرات اول و دوم این دوره از رقابت ها) رفت و با قبول شکست در برابر آنها برای همیشه با صحنه کشتی خداحافظی کرد.

سجایا و خصایص انسانی والای شادروان تختی

جهان پهلوان غلامرضا تختی پرافتخارترین چهره تاریخ ورزش قهرمانی ایران و فاتح سکوهای رفیع کشتی جهان، نه تنها در ایران که در تاریخ ورزش دنیا نیز چهره ای کاملاً شناخته شده است. با وجود گذشت حدود 4 دهه از آخرین حضور تختی در رقابت های المپیک ( توکیو،1964) و 35 سال از درگذشت جهان پهلوان، نام وی همچنان در زمره نام آورترین قهرمانان کشتی رقابت های المپیک می درخشد.

با این همه تردیدی نیست که راز محبوبیت و ماندگاری کم نظیر شادروان غلامرضا تختی را نه در برق نشان های رنگارنگ ورزشی او که در خصایص و سجایای اخلاقی و صفات بارز انسانی این فرزند وفادار مردم باید جستجو کرد.

پس از تختی قهرمانان بسیاری بودند که با کسب چند مدال جهانی و تقلید ازحرکت های مردمی تختی سودای دستیابی به موقعیت بی بدیل او در سرپروراندند و چند صباحی به مدد تبلیغات و جنجال های مطبوعاتی ردای جهان پهلوانی را بر تن کردند اما هیچگاه نتوانستند به خانه های روشن و پاک دل مردم راه پیدا کنند عشق و ارادت خالصانه توده های معتقد و مذهبی به این " سلاله بی فخر و تبار برخاسته از تن درد و رنج و محرومیت" خود آن چنان عمیق و ریشه دار و آگاهانه است که حتی نیش گزنده آن" دروغ بزرگ " هم نتوانسته است، کوچکترین خللی در آن ایجاد کند.

"او با مردم و چونان مردم زیست. در شادی شان گلخنده اش را نثار آنان کرد و در ماتم و اندوهشان، ایثارگرانه و اندوهگین در کنارشان جای گرفت. شادی هر لبخند فتحی را که بر لبانش نقش بست با آنان قسمت کرد و با غرور و پیروزی خویش بارها و بارها، زنگار اندوه شکست های دیرین را از سینه آنان شست.

چه بسیار مردم سیلی خورده یی که زبونی خویش را در قدرت و حمیت و همت او جبران شده می دیدند و غروب آرزوها و آرمان های خویش را در طلوع نام و کام او ازیاد می بردند و تداوم آرمان هایشان را در صلای مردانگی و عزت او- که او هرگز- آن را به پای دونان و دشمنان سوگند خورده مردم نریخت جستجو می کردند و چنین بود که تختی آرام آرام و نه یکباره و ناگهانی قهرمان شکست ناپذیر افسانه های دل مردم شد. او تبلور آرزوهای مرده و به طاق نسیان سپرده مردم شد."

تختی بزرگ، خود نیز به عمق علاقه خالصانه طبقات محروم و رنج دیده نسبت به خویش واقف بود، وی در پاسخ به خبرنگاران داخلی و خارجی که از او پرسیده بودند" با ارزش ترین مدالی که تا کنون گرفته ای کدام است؟" گفته بود:" بزرگترین پاداش و عالی ترین هدیه ای که گرفتم مدال یا نشان طلا و نقره نبود. قلب یک انسان بیش از هزاران مدال طلا ارزش دارد و من می دانم که هزاران هزار نفر از مردم حق شناس میهنم در قلب مهربان خودشان جای کوچکی هم برای من ذخیره کرده اند."

تختی که در خانواده ای مذهبی و معتقد پرورش یافته بود، از همان جوانی انسانی مومن و پرهیزگار بود. ایمانی خالصانه داشت، برای شرعیات اهمیت خاصی قائل بود و نماز و روزه اش هرگز ترک نمی شد." شبهای جمعه همواره برای زیارت به حضرت عبدالعظیم می رفت" و ارادت خاصی به ائمه اطهار خصوصا حضرت ثامن الحج(ع) داشت.

نقافیان از مفسران قدیمی ورزش در مشهد با تجلیل از سجایای اخلاقی جهان پهلوان تختی می گوید:" تختی ارادت وعلاقه زیادی به حضرت امام رضا (ع) داشت و در هر فرصتی که پیش می آمد و یا قبل از هر سفری به خارج به مشهد می آمد و به زیارت و پابوسی آن حضرت مشرف می شد. وقتی وارد حرم حضرت رضا (ع) می شد، دیگر خودش نبود، آستان بوسی او به قدری خاضعانه و بی پیرایه بود که همه همراهان و اطرافیان را تحت تاثیر قرار می داد."

تختی در آخرین مصاحبه اش در مورد رمز موفقیت خود را تاسی از ائمه اطهار دانسته و می گوید: من ازعلی(ع) آموختم که در مقابل ناملایمات باید ایستادگی کرد و برای پیروزی باید تلاش کرد و با اتکال به خدا به میدان رفت و پیروز شد و من چنین کردم و پیروز شدم، ولی نه آن پیروزی که من می خواستم چرا که نگذاشتند و سد راهم شدند.

ساده زیستی، قناعت و مناعت طبع از صفات بارز جهان پهلوان بود. او با وجود مشکلات مالی که به ویژه در اثر فشارهای رژیم گریبانگیر او بود، نه تنها حاضر به پذیرش پیشنهادات وسوسه انگیزی که به او می شد نبود که با بزرگواری، مستمری محدود خود را نیز به کشتی گیران نیازمند حواله می کرد.

شاه حسینی یکی از دوستان نزدیک تختی ضمن بیان خاطره یکی از دیدارهای خود با وی از قول جهان پهلوان نقل می کند:" اومدن به من می گن حالا که بعضی از آقایون ورزشکار فیلم بازی کردن و از نظر مال و تمول، شارژ شدن، تو هم بیا پول کلونی بگیر و تو یکی دو تا فیلم بازی کن. من بهشون گفتم آقا از من این کارها ساخته نیست. ما اگر پول می خواستیم از طریق مشروع ترهم می شد."

وی ادامه داد:" نماینده کمپانی تیغ ناست اومده پیشنهاد کرده که بیا پای آینه با این تیغ های ناست به خورده صورتت را بتراش ما هم مبلغ زیادی می دیم" و بعد از نقل این پیشنهاد یک مصرع شعر خواند:" عمر عزیز است و صرف غم نتوان کرد". وقتی دست و پا شکسته این مصرع را خواند گفت: بقیه اش یادم رفته.

تختی هر بار که عازم سفر ورزشی بود، به مشهد می رفت و به ثامن الحجج(ع) متوسل می شد، در عین حال که دستگاه تربیت بدنی و سرشناسان شهر به او بسیار احترام می گذاشتند و استقبال می کردند، او به خانه وفادار- پهلوان صاحب بازوبند- وارد می شد و همیشه می گفت:" ما باید بریم خونه وفادار چون آبگوشت خونه وفادار می ارزه به تمام غذاهای دیگه و چلوکباب توکلی."

" بینی و بین الله مردم ما هم الحق پاسخ خوبی به جهان پهلوان خود دادند. پس از سی سال از مرگ او نسلی که نه او و نه کشتی اش را دیده و تنها اسمی از او شنیده، این چنین شیفته اوست و هر سال یادش را گرامی می دارد. ما از تختی کشتی گیرتر داشتیم، اما مردم برای "سگک نشستن" شیفته اش نشدند. مدال بگیر هم زیاد داشتیم ولی تختی بود که " مدال مردم" را گرفت."


مردمداری و دستگیری نیازمندان یکی دیگر از خصایص بارز جهان پهلوان بود که در این مورد حکایت های بسیار زیادی نقل شده است. بابک فرزند پدر نادیده که تختی را از ورای انبوه سخنان و خاطرات مردم بازشناخته است در این مورد می گوید:" از دستگیری های تختی خاطره خیلی زیاد است. از کمک به یک زن و مرد فلج که تازه ازدواج کرده بودند تا دکه مطبوعاتی خریدن برای یک جوان بیکار و... می گویند هر وقت کادویی از طرف راه آهن- محل کارش- یا بقیه سازمان ها ودستگاه ها می گرفت، بدون اینکه آنها را بازکند به کسانی می داد که ناگفته سرپرستی شان را به عهده داشت بعد از شب هفت، یکی از دوستانش می بیند که پِیرزنی در راهروهای فدراسیون کشتی می گردد. از او می پرسد:" مادر چی می خوای؟ دنبال کی می گردی؟" پیرزن می گوید:" والله نمی دونم دنبال کسی می گردم که قد و قواره اش به پهلوونها می خوره او میومد به من کمک می کرد، چند وقتیه که پیدایش نیست، گفتم شاید بتوانم اینجا ازش خبری بگیرم."

... و بالاخره تختی با مردم بود و از مردم، مردمگرایی در ذاتش بود، یک بار که دانشجوها در دانشگاه تهران تحصن کرده بودند و دانشگاه هم محاصره بوده و کسی امکان تردد به دانشگاه نداشته، تختی با ظرف های غذا از دانشگاه وارد می شود، خوب پاسبان ها هم او را می شناختند و کاری با او نداشتند. چون غذا کم بوده، او از درهای متعدد دانشگاه وارد می شود و کار غذا رسانی را تکرار می کند.

بابک با اشاره به علاقه و سمپاتی متقابلی که مردم نسبت به تختی داشتند، برخورد آنها با جهان پهلوان را نظیر اعتمادی می داند که نسبت به پهلوان های قدیم وجود داشت.

وی می گوید:" یک بار پدرم که از آلمان با ماشین شخصی راهی ایران بوده، یکی از دانشجویان ایرانی که خانم آلمانیش را می خواسته به ایران بفرستد می فهمد که تختی راهی ایران است. نمی دانم چرا خانمش را با هواپیما نمی فرستاده، شاید به خاطر اینکه پول نداشته، در فرانکفورت به سراغ تختی می آید و خانمش را می سپرد به دست تختی. ظاهرا ماشین تختی ایرادی داشته. تختی عنوان می کند خیلی خوب ماشین رفیق من هست خانم شما می تواند با او بیاید. ولی آن دانشجو می گوید فقط باید در ماشین خودت سوار شود. بالاخره او با تختی به ایران می آید و این زمینه دوستی های بعدی دانشجوی ایرانی با تختی می شود. به هر حال تختی در جامعه ما پدیده ای بود. "

" تختی در طول عمر خود تنها یک بار دست نیاز به سوی دیگران دراز کرد و آن هم بخاطر مردم و این دست با صمیمیت شرافتمندانه بدرقه شد."

شهریور ماه 1341 چند روز پس از زلزله ویرانگر" بویین زهرا" پهلوان و چندنفر از دوستانش در حالی که اخبار و تصاویر ساکنان مصیبت زده و ویرانه های مناطق زلزله زده را در روزنامه نگاه می کردند، ضمن صحبت هایشان در مورد علت کم بودن کمک های مردمی و بی توجهی مردم به مراکز جمع آوری اعانه راه اندازی شده در شهر بحث می کردند . بعضی از دوستان تختی معتقد بودند که مردم توجهی به مصیبت هموطنان خود ندارند و حاضر نیستند کوچکترین کمکی به آنها بکنند. پهلوان، این سلاله پاک مردم، که به عمق مهربانی و ایثار هموطنان پاک نهاد خود و میزان بی اعتمادی و انزجار آنها از " خودکامگان حاکم" واقف بود، می گفت: علت بی توجهی مردم به این مراکز کمک رسانی، نداشتن اطمینان به حکومت و کسانی است که معرکه گردان این جریان شده اند. پیش کشیده شدن این بحث و مخالفت یکی از دوستان تختی با نظر او ناگهان فکری را به ذهن پهلوان انداخت. تختی تصمیم گرفته بود که خود وارد این میدان شود البته نه برای اثبات گفته هایش بلکه" برای این که به هر حال یک نفر باید وسط بیفتد و سبب خیر شود."

فردای آن روز تختی بدون هیچ اعلان و تبلیغاتی اول صبح به چهار راه ولیعصر فعلی رفت و تصمیم خود برای جمع آوری اعانه به نفع زلزله زدگان را به کمک دوستانش به اطلاع مردم رساند. پس از آن غوغایی به پا شد که در تاریخ مشارکت های مردمی ایران کم نظیر و شاید بی نظیر بود. محمود رفعت از دوستان و علاقمندان جهان پهلوان و نویسنده کتاب " تختی مرد همیشه جاوید" این واقعه تاریخی را چنین نقل می کند:" مردم که دهن به دهن خبردار شده بودند از دور و نزدیک خودشان را رسانده بودند به پهلوان و بی دریغ هر چه از دستشان برمی آمد کمک کرده بودند. چند دانشجو کتشان را درآورده بودند و انداخته بودند روی تل بزرگ لباس ها، پتوها، ظرف و ظروف ها، طلا و جواهرات و خلاصه هر چیزی که عابران معمولا همراه دارند یا خانه دارها می توانستند از آن صرف نظر کنند.

در این میان پیرزنی چادرش را از سرش برداشته بود و بعد از دادن آن به پهلوان پیشانیش را بوسیده و گفته بود:" پسرم خدا عمرت بدهد که به فکر مصیبت زده ها هستی، خدا عزتت را بیشتر از این ها بکند که غصه خانه خراب ها را می خوری، من خجالت زده ام که چیز دیگری ندارم."

پهلوان در حالی که چشمایش از اشک برق می زد چادر را برداشت و ملتمسانه از پیرزن خواهش کرد که آن را بگیرد. پیرزن چادر را که تختی به او داده بود دوباره روی تل هدایا انداخت و با لحن مادری که از حرف گوش نکردن فرزندش بی حوصله شده گفت:" مرحمت خشک و خالی که فایده ندارم، پسرم."

پیرزن وقتی با تردید دوباره پهلوان مواجه شد، خشمگینانه گفت:" یعنی ما فقیر بیچاره ها حق نداریم:"

صورت پهلوان یک دفعه رنگ به رنگ شد، گفت:" شما را به خدا این حرف را نزنید . شما از هر ثروتمندی ثروتمندترید، حق دارترید، چون که بلندنظرتر و باگذشت ترید.

پیرزن همین که سرخ شدن صورت پهلوان را دید به گریه افتاد، اما چشم هایش را به تندی با گوشه لچکش پوشاند و عقب عقب خودش را از جمع مردم بیرون کشاند و رفت."

"کیهان ورزشی" که خبر این رویداد را با عنوان" تختی، گوهر گرانبهای ملت ما" در مشاره 24 شهریورماه 1341 خود به چاپ رسانده بود، ثمره دو روز پیاده روی تختی را چهارکامیون خواربار و پوشاک و بیست هزار تومان پول نقد( که در آن زمان رقم بسیار بالایی به حساب می آمد) نوشته است.

جوانمردی، فتوت و صفات انسانی تختی که ریشه در اعتقادات و باورهای عمیق او داشت هرگز به عرصه های اجتماعی و برخوردهای مردمی وی محدود نمی شد. جهان پهلوان این سلاله خلف" پوریای ولی" در میادین ورزشی و رقابت های جهانی نیز منش والای خود را به نمایش می گذاشت.

در این مورد خاطره ها و روایت های فروانی نقش شده است، الکساندر مدوید، کشتی گیر صاحب نام شوروی سابق و رقیب مقتدر تختی در این مورد خاطره جالبی دارد:" در تولیدو(1962) تختی و من دیدار نهایی را برگزار کردیم. در جریان این مسابقه ها، پای راست من به شدت ضرب خورده و روحیه ام را خراب کرده بود. فکرم متوجه تختی بود که باید با این پای ناجور با او مبارزه می کردم. به راستی تا آن موقع از خصوصیات اخلاقی، رفتار و کردار انسانی و والای تختی خبرنداشتم. اما در آنجا به عظمت، انسانیت و جوانمردی تختی پی بردم و تحت تاثیر آن قرار گرفتم. او که شنیده بود پای راست من ضرب دیده با این پا به خوبی مدارا کرد و هرگز نخواست با هجوم به این پا مرا زجر دهد. او تا آخرین لحظه، مردانه و تمیز کشتی گرفت و از پای ناراحت من اصلا استفاده نکرد. تختی با این کارش نشان داد که یک قهرمان به معنای واقعی است. بعد از این جریان، ما به صورت دو دست صمیمی درآمدیم.

او همیشه مرا دوست می داشت. او ملت خودش را هم دوست می داشت و فکر می کنم تختی اصلا برای ملتش زندگی می کرد. آشنایی با او برای من افتخار بزرگی به حساب می آید.

تختی بسیار خوب و فنی کشتی می گرفت و من چیزهای زیادی از او آموختم. ما روی تشک دو حریف سخت کوش بودیم و در خارج از تشک دو دوست جدانشدنی، تختی می تواند الگوی خوبی از نظر ورزشی و اخلاقی برای جوانان شما باشد"

زندگی جاوید این پهلوان مردم، فصلی که به شهادت 35 سال حضور مستمر و بالنده او هرگز آخرین فصل حیات او نبوده است.



| نویسنده: سید مهدی غمیلویی
Active Image

 

 

از المپیك 1948 لندن كه به اولین حضور تیم ملی كشتی آزاد ایران در المپیك باز می‌گردد تا بحال 29 مدال توسط آزادكاران در میادین المپیك بدست آمده است كه شامل 5 مدال طلا 11 نقره و 13 برنز می‌‌شود.

همچنین در رشته فرنگی تابحال تنها 2 مدال به وسیله محمد پذیرایی و رحیم علی‌آبادی بدست آمده است.

مدال آوران ایران در المپیك به شرح زیر هستند:


كشتی آزاد:

1948 لندن (انگلستان)
ایران مدالی بدست نیاورد
مقام تیمی: نهم
سرمربی: صائیم آریكان از تركیه


1952 هلسینكی (فنلاند)
52 كیلوگرم: محمود ملاقاسمی (برنز)
62 كیلوگرم: ناصر گیوه‌چی (نقره)
67 كیلوگرم:‌ توفیق جهانبخت (برنز)
73 كیلوگرم: عبداله مجتبوی (برنز)
79 كیلوگرم: غلامرضا تختی (نقره)
مقام تیمی: سوم
سرمربی: صائیم آریكان از تركیه
مربی: حبیب‌اله بلور


1956 ملبورن (استرالیا)
52 كیلوگرم: محمدعلی خجسته پور (نقره)
57 كیلوگرم: محمد مهدی یعقوبی (نقره)
67 كیلوگرم: امامعلی حبیبی (طلا)
87 كیلوگرم:‌ غلامرضا تختی (طلا)
مقام تیمی: سوم
سرمربی: حبیب اله بلور


1960 رم (ایتالیا)
52 كیلوگرم: محمدابراهیم سیف پور (برنز)
87 كیلوگرم: غلامرضا تختی (نقره)
مقام تیمی: پنجم
سرمربی: حبیب‌اله بلور


1964 توكیو (ژاپن)
52 كیلوگرم: علی‌اكبر حیدری (برنز)
78 كیلوگرم: محمدعلی صنعتكاران (برنز)
مقام تیمی: پنجم
سرمربی: عباس زندی


1968 مكزیكوسیتی (مكزیك)
57 كیلوگرم: ابوطالب طالبی (برنز)
63 كیلوگرم: شمس‌الدین سیدعباسی (برنز)
70 كیلوگرم: عبداله موحد (طلا)
مقام تیمی: ششم
سرمربی: عباس زندی


1972 مونیخ (آلمان)
48 كیلوگرم: ابراهیم جوادی (برنز)
مقام تیمی: ششم
سرمربی: علی غفاری
مربی: پرویز سیروس‌پور


1976 مونترال (كانادا)
74 كیلوگرم: منصور برزگر نقره
مقام تیمی: هشتم
سرمربی: محمدعلی‌صنعتكاران
مربی: ابراهیم جوادی


1980 مسكو (شوروی سابق)
ایران حضور نداشت


1984 لس‌آنجلس (آمریكا)
ایران حضور نداشت


1988 سئول (كره جنوبی)
57 كیلوگرم: عسكری محمدیان (نقره)
مقام تیمی: نهم
مربیان:‌ رضا قلی‌پور- محمدرضا نوایی


1992 بارسلونا (اسپانیا)
57 كیلوگرم: عسكری محمدیان (نقره)
74 كیلوگرم: امیررضا خادم (برنز)
82 كیلوگرم: رسول خادم (برنز)
مقام تیمی: ششم
سرمربی: منصور برزگر
مربیان: ابراهیم جوادی- علی بیات- محمدرضا نوایی


1996 آتلانتا (آمریكا)
82 كیلوگرم: امیررضا خادم (برنز)
90 كیلوگرم:‌ رسول خادم (طلا)
100 كیلوگرم: عباس جدیدی (نقره)
مقام تیمی: سوم
سرمربی: منصور برزگر
مربی: محمد خادم


2000 سیدنی (استرالیا)
58 كیلوگرم: علیرضا دبیر (طلا)
مقام تیمی: سوم
سرمربی: منصور برزگر


2004 آتن (یونان)
60 كیلوگرم: مسعود مصطفی جوكار (نقره)
96 كیلوگرم:‌ علیرضا حیدری (برنز)
120 كیلوگرم: علیرضا رضایی (نقره)
مقام تیمی: ششم
سرمربی: منصور برزگر
مربیان: محمود معزی‌پور- محسن كاوه

2008 پكن (چین)
60 كیلوگرم: سید مراد محمدی (برنز)
سرمربی: محمود معزی‌پور
مربیان: محسن فرح‌وشی- اسماعیل دنگسركی
 


 
 
 
 
 
 
كشتی فرنگی:
1960 رم (ایتالیا)
52 كیلوگرم: محمد پذیرایی (برنز)


1972 مونیخ (آلمان)
48 كیلوگرم: رحیم علی‌آبادی (نقره)


| نویسنده: سید مهدی غمیلویی

روسیه، سرآمد كشورهای صاحب كشتی

تحلیل : امیرتوكلیان كارشناس ارشد علوم ورزش و مربی سابق تیم ملی

شاید اگر برزیل در فوتبال، چین در وزنه برداری، كره جنوبی در تكواندو دارای بیشترین قهرمانی در سطح جهان باشند، در كشتی نیز روسیه از این نظر سرآمد دیگر كشورهاست.

چه آن زمان كه اتحاد جماهیرشوروی همه ساله قهرمان جهان می شد، چه از سال 1993 تورنتو كه شوروی سابق به جمهوریهای استقلال یافته تبدیل شد، باز هم این روسیه  بود كه ادامه آن راه طلایی را ادامه داد.

اكثر كشتی گیران شوروی سابق نظیر ماگمد عزیز اف لری خابه لوف ماخاربك خاداراتسف و... همه با با پیراهن روسیه گام به مسابقات گذاردند ودر همان سالها بود كه فازدایف افسانه ای هم سرمربی روسیه شده بود واین در حالی بود كه یوری شاهمرادف رهبری تیم ملی تركیه را پذیرفته بود، ولی با گذشت زمان روسها پس از اینكه قهرمانی جهان در سال 1994 استانبول و 1995 آتلانتا را از دست دادند، بازهم رو به همان روباه پیر معروفشان یعنی شاهمرادف آوردند كه قهرمانی مسابقات جهانی سال 1997 در كراسنویارسك روسیه حاصل این تغییر بود.

اگرچه روسها در بازی های المپیك 1996 آتلانتا توسط وایم بوگیف بواسیار سایتی اف و حاجی مراد ماگمادوف صاحب مدال طلا شده بودند ، اما گویا با این قهرمانی ها اشباع نشده، به دنبال راهكاری برای ادامه اقتدارشان در كشتی  دنیا بودند تا اینكه مامیاشوویلی بر صندلی قدرت كشتی كشورش نشست .

مردی كه خود ساالها از سكوی قهرمانی جهان و المپیك بالا رفته بود نیك می دانست كه  دیگر یوری شاهمرادف معروف آن تئوریسین بزرگ و با دانش روز نیست و نیاز به یك جایگزین به روزتر دارد، شاید اگر ما می خواستیم جایگزینی برای وی پیدا كنیم به دنبال ماخاریك خادراستف، آرسن فادزایف،  سرگی بلاگازوف و... می رفتیم اما انتخاب مامیا شویلی یك انتخاب تعجب برانگیز بود.

البته كه انتخاب جامبولات تدیف در آسمان پر از ستاره روسیه جای تعجب داش،ت زیرا تدیف تنها فقط یكبار قهرمان اروپا شده و در فینال هم كورتانیزه را به سختی شكست داده بود، اما وی در دنیای مربیگری كاملاً متفاوت تر از آنچه كه بود ظاهر شد.

طبیعی بود كه تدیف در ابتدای كارش دچار چالشهایی شود، عدم كسب قهرمانی در سال2002 تهران و 2003 نیویورك و قهرمانی ایران و گرجستان درآن سالها باز هم مامیاشویلی را نگران نكرد چون می دانست تدیف كارش را بلد است .

دقیقا‌ً امپراتوری روسیه با سرمربیگری جامبولات تدیف از سال 2004 المپیك آتن دوباره قد علم كرد تا روسها 3 مدال طلا توسط ماولت باتیروف در  Kg55 بوایسار سایتی اف در 74 و حاجی مراد گاتسالوف در 96 كیلوگرم و 2 مدال برنز توسط ماخاج مرتضی علی اف در 66 و ساجد ساجد اف در 84 كیلوگرم كسب كنند و به راحتی هرچه تمامتر قهرمان المپیك شوند.

این در حالی بود كه باتیروف سال قبل اش در مسابقات جهانی حذف شده بود و گاستالوف و مرتضی علی اف نیز برای نخستین بار در مسابقات بزرگی چون المپیك شركت می كردند و این نشان از دید بالا و باز تدیف داشت .

در واقع كنار گذاشتن فارینف قهرمان جهان در سال 2003 در وزن Kg66 و جایگزین كردن ماخاج مرتضی علی اف قهرمان Kg60 در مسابقات جوانان جهان دل شیرمی خواست كه تدیف آنرا داشت،  حال آنكه از آن سال شروع قهرمانی های پیاپی روسها در مسابقات جهانی و المپیك بود كه در سال 2005 بوداپست هم آنها با 4 مدال توسط آلن دودایف در 60،  ماخاچ مرتضی علی اف در 66 ، بوایسار سایتی اف در 74 و  گاتسالوف در 96 كیلوگرم به راحتی قهرمان شدند تا به سال 2006 گوانگجو بروند.

در گوانگجو چین هم روسها با 2 طلا توسط ساجد اف در وزن 84 و گاتسالوف در 96 كیلوگكرم به مقام قهرمانی رسیدند و به نظر می رسید در سالهای آینده دچار مشكل شوند، اما در سال 2007 باكوروسها  كاری كردند كارستان كه در عین ناباوری عجیب ترین اتفاق در مسابقات كشتی جهانی را رقم زدند و با كسب 6 مدال طلا و یك برنز از 7 مدال ممكن با اقتدار فراوان قهرمان شدند.

قهرمانی كودوخوف در 55 ،  باتیروف در 60 ، مرتضی علی اف در 74 ، كیتایوف در 84،  گاتسالوف در 96 و بلال ماخوف در 120 كیلوگرم و كسب مدال برنز توسط فارینف در 66 كیلوگرم،  شاید هیچگاه دیگر در تاریخ كشتی اتفاق نیفتد .

در المپیك 2008 پكن روسها اقتدار خود را حفظ كردند و با كسب 3 مدال طلای باتیروف در 66 ، سایتی اف در 74 و شیروانی مراداف در 96 كیلوگرم بازهم قهرمان المپیك شدند، البته با اقتدار كمتر نسبت به سال 2007 چراكه المپیك با مسابقات جهانی كاملا متفاوت است.

در مسابقات سال 2009 دانمارك روسها با 7 تغییر صد درصد و با تركیبی متفاوت نسبت به المپیك پكن گام در میدان مبارزه گذاشتند، حضور جوانانی چون لبدوف ، كودوخوف ، سارگوش ؛ قادس اف و ماخوف كه زیر 23 سال سن داشتند، نشان از تیم جوان ومقتدری می داد كه شاید سالیان سال بتوانند بركشتی دنیا آقایی كنند و جالب تر اینكه روسها از پشتوانه سازی هم به هیچ عنوان دست بردار نیستند و پشتوانه های فراوانی برای قهرمانان خود دارند .

پشتوانه های بزرگی چون جمال اوتار سلطانف ، اسرافیل اف و لبدف در Kg55، تیموراستابولوف قهرمان جوانان جهان در سال 2009 تركیه در وزن Kg60و یوری صفریان قهرمان جوانان جهان در سال 2009 در وزن Kg66 ، ماكوسرزوبایرف قهرمان جوانان جهان در سال 2009 تركیه و قهرمان جوانان جهان در سال 2008 كه در مسابقات  امسال مغلوب سعید توكلی شد در وزن Kg74، كالود كارتویف قهرمان جوانان جهان در وزن Kg84 در مسابقات جهانی 2007 باكو وقهرمان سوم المپیك در 2008 در وزن Kg96 و بختیار احمداف قهرمان جوانان جهان در سال 2007  وقهرمان سوم المپیك 2008 پكن در Kg120 نشان از پشتوانه های بزرگی در كشتی روسیه دارد، بطوریكه شاید اگر از روسیه چند تیم در مسابقات جهانی هم شركت كنند بازهم از قدرت آنها كاسته نمی شود.

البته روسها برنامه خود را برای المپیك 2012 لندن گذاشته اند ودر این میان از هیچ تجربه ای گذر نمی كنند شاید اگر روسها هم به مانند آذربایجانی ها فقط به مسابقات اروپایی فكر می كردند در آنجا هم قهرمان می شدند ولی آنها در مسابقات اروپایی با تیمی متفاوت از مسابقات جهانی 2009 هرینگ و المپیك 2008 پكن در آن شركت كرده و نایب قهرمان شدند در واقع حضور سه تیم متفاوت از روسیه در مسابقات اروپایی امسال و المپیك و جهانی نشان از قدرت بی پایان آنها در مسابقات دارد واین در حالی ست كه آنها تیم چهارمی بنام تیم ملی جوانان راهم دارند كه با 7 كشتی گیر متفاوت قهرمان جوانان جهان شدند.

با این وضع و با این همه برنامه ریزی شاید به جنگ روسها رفتن برای هرتیمی مشكل باشد، اما با این حال كشورهایی چون ایران ، آذر بایجان ، اوكراین، آمریكا و تركیه می توانند به جنگ این غولهای بزرگ بروند تا قهرمانی آنها را پایان دهند.






 
تبلیغات